Wat begon met één minuut hardlopen.

Vorig jaar deed ik mee aan de WeHike Challenge van de Bas van de Goor Foundation in Spanje. Dit was echt fantastisch om gedaan te hebben!

Ik heb hele leuke mensen leren kennen, veel geleerd over diabetes type 1 en hierdoor veel meer vertrouwen gekregen om meer dingen te ondernemen.

Toen ik terugkwam was ik ontzettend moe. Maar dat vond ik heel normaal. Het was een intensieve week geweest. We hadden veel gewandeld in de bergen, weinig rust gehad, veel indrukken opgedaan en ook veel sociale prikkels gehad.

Maar ik merkte dat ik moe bleef. Niet een beetje moe, maar echt uitgeput. Traplopen voelde zwaar. Boodschappen doen kostte energie. Soms voelde zelfs koken als te veel moeite.

Eerst dacht ik dat ik gewoon moest bijkomen. Zelfs het idee van de overgang popte op, omdat ik niet lekker in mijn vel zat. Ik werd onzeker, gevoeliger en sneller geïrriteerd. Ik sprak minder af met mensen, heb de hele winterlessen van tennis overgeslagen en dacht echt dat er iets mis was.

Tot ik tijdens een controle bij mijn internist hoorde dat mijn schildklierwaarden niet goed waren. Na extra onderzoek bleek dat ik Hashimoto’s thyreoïditis heb.

Dat vond ik bijna heftiger dan het hebben van type 1-diabetes, omdat ik hierdoor helemaal van de leg was.

Heel rustig opnieuw beginnen

De medicatie die ik nu slik slaat goed aan. Ik voel me beter en zit lekkerder in mijn vel.

Omdat ik in die tijd een aantal workshops met Cisca deed over voeding, ritme en slaap, inspireerde mij dat om weer te gaan hardlopen in de ochtend. Als goede start van de dag.

Lees ook: workshop voeding, verbinding en qigong

Mijn ritme was al prima, maar ik werk aan huis en stap dus niet op de fiets naar mijn werk. Terwijl ik weet dat zon en frisse lucht je lekker wakker kunnen maken.

Dus dat ben ik gaan doen. Heel rustig. Meer niet. Gewoon beginnen met één minuut hardlopen en twee minuten wandelen.

Ik knapte er echt van op. Wandelen helpt mij ook, maar ik wilde mijn conditie graag op peil houden.

Omdat ik uit het verleden wist dat ik ook zomaar weer kon stoppen met hardlopen door geen zin of klachten aan mijn lijf, dacht ik: om dit te blijven doen heb ik een stok achter de deur nodig.

Ik zag een oproep van de atletiekvereniging over een hardlooptraining voor beginners en daar heb ik me voor aangemeld.

Ik wist dat hardlopen me vroeger altijd een goed gevoel gaf. En dat gevoel wilde ik weer terug.

Langzaam weer meer mezelf

Inmiddels voel ik me alweer meer mezelf. Ik loop twee à drie keer per week hard, tennis twee keer per week en qua werk heb ik hele fijne cliënten en leuke opdrachten.

Suikerworkshops, valpreventie, de workshops met Cisca en er staat nog meer op de planning.

Dat betekent trouwens niet dat alles nu ineens goed gaat. Mijn energie blijft soms grillig. Sommige dagen gaan prima en andere dagen voelt alles nog steeds zwaar.

Ook merk ik dat ik soms wat inspiratie mis om te schrijven of om iets op social media te posten.

Iedereen krijgt te maken met stress, verdriet, onzekerheid, verlies of lichamelijke klachten. En als je niet oppast, raak je langzaam steeds verder verwijderd van de dingen die je juist energie geven.

Dat gebeurde bij mij ook.

Gezond leven gaat daarom niet alleen over afvallen of perfecte voeding.

Soms begint het gewoon met jezelf weer voorzichtig proberen te zetten tot wat je eigenlijk wilt in het leven. Waardoor je iets doet wat bij jou past en wat jij belangrijk vindt.

Niet omdat alles dan meteen opgelost is.

Maar omdat je jezelf soms langzaam weer een beetje terugvindt.

Wat één klein stapje kan doen

En ergens vind ik het nog steeds bizar dat ik nu ineens 12 kilometer loop.

Als iemand mij dat vorig jaar had verteld, had ik hem waarschijnlijk uitgelachen. Mijn energie was toen zó laag dat zelfs gewone dagelijkse dingen soms al veel moeite kostten.