Wat mij helpt op dagen dat ik moe ben.

Een gedachte die me helpt om toch te blijven bewegen

Ik las die zin ergens op instagram en dacht: hé, daar kan ik wat mee. Bewegen als je moe bent voelt vaak tegenstrijdig. Ik merk dat zelf ook: als ik moe ben, wil ik liever niks doen. Terwijl ik weet dat ik me veel beter voel als ik wel beweeg.

In plaats van blijven nadenken, en uiteindelijk niet gaan. stel jezelf een simpele vraag: kan ik technisch nog bewegen?

Ik las dat en dacht: ja, dit gaat mij helpen!

Misschien herken je dit

Je bent moe. Niet zo moe dat je niks kunt, maar wel moe genoeg om te denken: laat maar, ik moet nog zoveel doen en eigenlijk wil ik niet meer.

Je weet dat bewegen goed voor je is maar op dat moment voelt het vooral als te veel. De bank is gewoon veel fijner.

Ik weet hoe fijn bewegen voor me is. Dat ik me daarna vaak rustiger voel. Helderder in mijn hoofd. Met meer energie en veel productiever gedurende de dag! het blijft bijzonder om dat op te merken!

Dat gevoel is niet alleen iets lichamelijks. Ook je brein speelt hierin een grote rol.

Neuropsycholoog Erik Scherder beschrijft dat beweging de doorbloeding van je hersenen verbetert. Daardoor werken verschillende delen van je brein beter samen. Dat merk je aan hoe je je voelt: je hoofd wordt rustiger, je denkt helderder en dingen voelen minder zwaar. (en dat merk ik dus ook!!)

En het hoeft niet groots of intens. Ook rustig bewegen of een wandeling heeft al effect. En laat dat nu passen bij wat ik altijd zeg, kleine stapjes zetten geeft meer effect dan er vol voor gaan.

Dus ook ik stel ik mezelf die vraag

Vanmorgen (5 januari 2026) was het koud. En er lag sneeuw. Wat gelukkig niet glad was en daarom ging ik wel.

Gewoon rustig aan. Hardlopen en wandelen afgewisseld. Kijken hoe het ging.

En het ging best goed. En dat merk ik nu ook nog terwijl ik dit schrijf, ik gun dit echt iedereen!

Daarna ben ik lange tijd niet fit geweest. In 2021 ben ik geopereerd aan mijn heup en heb ik daar lang voor moeten revalideren.

Ik heb al 32 jaar type 1 diabetes. En ik merk dat al die jaren ook effect hebben op mijn lijf. In mijn spieren en pezen. Frozen shoulder. Stijve kuiten. Heupen die niet altijd meewerken.

Sinds dit jaar weet ik ook dat mijn schildklier niet goed werkt. En ook dat voel ik. Vermoeidheid. Slecht herstel. Wisselende energie.

Dat betekent niet dat bewegen altijd makkelijk is. Of vanzelf gaat.

Maar ik merk wel: er is vaak iets mogelijk.

Als hardlopen niet lukt, ga ik wandelen. Als dat te veel is, doe ik het rustiger. Of korter.

Op mijn manier. Binnen wat past op dat moment.

Dat voelt voor mij als zorgen voor mezelf, in plaats van mezelf te pushen.

Tegelijk wil ik hier ook duidelijk over zijn: er zijn situaties waarin bewegen anders werkt.

Bewegen mag helpen. Het mag nooit ten koste gaan van jezelf.

Misschien helpt die gedachte jou ook. Op jouw manier. In jouw tempo.

*Dit is mijn persoonlijke ervaring. Luister altijd naar je eigen lichaam en overleg bij twijfel met een professional.