Podcast: Over diabetes gesproken
Een paar weken geleden werd ik heel spontaan gevraagd om mee te doen aan een podcast. Op de valreep schoof ik aan bij ‘Over diabetes gesproken’, samen met Nick van der Hallen en Talitha Paauwe.
We spraken over mijn leven met type 1-diabetes. Een ziekte die al bijna 30 jaar met me meeloopt. Over hoe het in de loop der jaren is veranderd, wat het dagelijks van me vraagt en hoe ik ermee omga.
Een onzichtbare ziekte
Wat ik nog steeds merk: veel mensen weten eigenlijk niet wat diabetes inhoudt. Omdat je het niet ziet, wordt het vaak onderschat.
Ja, er zijn sensoren, apps en pompen. Maar dat betekent niet dat het makkelijk is. Je staat elke dag aan. Je bent continu bezig met keuzes maken.
Diabetes loopt altijd met je mee, ook al ziet niemand het. Elke dag neem je tientallen beslissingen zonder dat iemand dat merkt.
En ondertussen blijven discussies over vergoedingen, zoals die van glucosesensoren, zich maar voortslepen. Dat voelt soms gewoon frustrerend.
Time in range, time in happiness
In de podcast vertel ik ook hoe onvoorspelbaar diabetes kan zijn. Soms doe je alles ‘goed’ en zit je bloedsuiker toch niet lekker. Dat kan behoorlijk frustreren.
Ik zei het daar ook: “Regen verdwijnt niet door boos te worden.” Boos zijn mag, maar het helpt je niet verder. Dat geldt voor diabetes net zo goed.
Natuurlijk is time in range belangrijk. Maar voor mij telt net zo goed: time in happiness.
De mentale kant
Leven met type 1-diabetes vraagt niet alleen lichamelijk veel, maar ook mentaal. Dat wordt steeds vaker benoemd, maar nog lang niet altijd echt gezien.
Er is geen pauzeknop. Ook niet op dagen dat je moe bent, of dat het even tegenzit.
“Diabetes vraagt mentale energie, elke dag opnieuw. Er is geen pauzeknop.”
Dat herken ik volledig.
Wat ik hoop
Ik vond het heel fijn om aan deze podcast mee te doen. En het liet me ook weer zien dat ik hier nog lang niet over uitgepraat ben.
Als mijn verhaal helpt om diabetes iets beter te begrijpen, of iemand het gevoel geeft er niet alleen voor te staan, dan is dat voor mij al genoeg.
Je hébt diabetes. Maar je bént het niet.
